Peuterpubertijd - Malou von Baumhaumer

Malou, moeder van Guus en zwanger van zoon nummer 2. Lekker mannen huishouden dus! Voor de liefde is ze van Den Haag naar Breda verhuisd. Aldaar rijkelijk ontvangen door een heerlijk grote, Brabantse (en bourgondische) schoonfamilie. Naast het drukke moederschap werkt ze als invalleerkracht in het basisonderwijs en is ze haar eigen onderneming gestart als Malou von Baumhauer Photography. 

www.malouvonbaumhauer.com

Je hoort altijd van alle moeders de horrorverhalen over de peuterpuberteit. Mijn zoon Guus, inmiddels 2 jaar en 2 maanden, behoort met zijn leeftijd tot de peuterpubers. Vlak na zijn tweede verjaardag begon dan ook een redelijk vermoeiende periode. Een periode waarin het woord 'nee' een soort stopwoordje werd (van mijn kind, maar ook absoluut van zijn ouders) en waarbij we mochten kennismaken met de eerste driftbuien. Ik had er alles over gehoord, gelezen en voorbij zien komen in het dagelijks leven. Maar toen begon mijn eigen kind dus.

Zijn driftbuien ontstonden vooral tijdens momenten waar geduld werd gevraagd. Specifiek gezegd: als meneer even moest wachten tot het eten klaar was. En dan hebben we al komkommer en paprika toegestopt om de boel te sussen. Maar dat helpt dan niet meer.

De driftbui: uit volle borst krijsen, knalrood worden, op de grond krioelen als een soort worm. Praten helpt niet en boos worden al helemaal niet.

We hebben ontdekt dat we gewoon 10min. even ons eigen ding moeten doen en de knul even in zijn bui met rust moeten laten. Na 10min. gebeurde het dan: zoonlief komt om een knuffel vragen. De driftbui was weer over. We hoeven er dus he-le-maal niks voor te doen!

En sinds we dit weten, zijn de driftbuien afgenomen. Inmiddels hebben we al een paar weken een poeslief kind. Speelt heel zoet zelfstandig, komt af en toe even knuffelen en gedijt als een droomkind op onze opvoedtechnieken. We hanteren er nu twee. Nummer 1: Als iets moet gebeuren (bijvoorbeeld we gaan naar boven voor het slapen), dan mag Guus kiezen: of hij gaat zelf, of papa/mama helpen hem. En als een echte peuter wil hij het lekker zelf doen. Dus hoppa, ouders blij want er gebeurt wat, kind blij want hij denkt het in eigen hand te hebben.

Wordt de keuze niet snel genoeg gemaakt, dan tellen we tot 3 en dan maken papa/mama de keuze voor hem.

Vrijwel altijd hoeven we maar tot 2 te tellen en kiest hij dus toch voor de zelf-doen-keuze.

Ik heb geen idee hoe lang zo'n periode van relaxte-peuters duurt, maar voor nu geniet ik van mijn kind en de sfeer die we in huis hebben. Ik kan momenteel dus niet echt van een terrorpeuter spreken. Maar we zijn de peuterpuberteit natuurlijk nog niet voorbij.

 

MOMS webshop


«   »

Add comment

Comments

There are no comments yet.