Wenochtend

Tellend vanaf middernacht word ik voor de zevende keer wakker. De zevende keer en nu is het tijd om op te staan.We zitten op dit moment in een sprongetje, wat in dit geval betekent dat ons engeltje ieder uur wakker is. En daarmee wij, nou ja haar moeder ook. Want ja, jullie kennen dat vast, vaders lijken overal doorheen te kunnen slapen.

Een dubbel gevoel, mijn duffe hoofd en enorme wallen zeggen enerzijds dat ik echt nog een paar uurtjes nodig heb. Maar ik voel anderzijds ook opluchting omdat ik nu de strijd om het slapen even kan staken. 

Vandaag staan de eerste 2 wenuurtjes op de opvang gepland. En stiekem kijkt deze mama hier al eventjes naar uit, zeker na vannacht. Even 2 uur helemaal niets. Ga ik weer slapen, eventjes shoppen? Of toch op mijn gemak even die klusjes in huis doen die al dagen op me liggen te wachten. Twee uurtjes voelen nu al te kort! 

Terwijl ik snel wat happen van mijn boterham neem en met mijn andere hand mijn kleine meid de fles probeer te geven, bedenk ik wat me straks te wachten staat. 

Iedereen heeft het altijd over het moment van afscheid bij de kinderopvang. Volgens de meeste ervaringsdeskundigen is het gebruikelijk dat ik daar tegenop zie. 

Onderweg naar de opvang valt de kleine bijna in de kinderwagen in slaap. “Ja, nu natuurlijk wel” Ik geef mijn baby van 4 maanden oud aan de leidster. Spontaan begint ze alles bij elkaar te krijsen. Ik leg nog maar even snel uit dat mijn kleine spruit niet op haar best is vandaag en vannacht weinig geslapen heeft. Ik wens de leidster sterkte, geef mijn kleine meid een kus en kijk nog één keer snel achterom. Eenmaal buiten denk ik: “Ok, nu komt het. Laat het waterwerk maar beginnen!”

Maar (helaas?), geen traan te bekennen. En nog veel erger, ik merk dat ik juist een zucht van verlichting slaak. Ooh wat erg! Vind ik het nou juist fijn om even van haar ‘af’ te zijn? Shit, ben ik kapot ofzo? Een tikkeltje empathieloos? “Nou ja het zal misschien wel komen als ik thuis ben.”

Ik ga er even goed voor zitten. Met een lekker bakje koffie op de bank neem ik een momentje voor mezelf. “Oké, ik ben er klaar voor. Laat die tranen maar komen!” Maar nee, nog steeds geen traan te bekennen. Eigenlijk voel ik alleen maar opluchting omdat ik eventjes niet ‘aan’ hoef te staan. Ik hoef niet ieder geluidje in het huis waar te nemen en paraat te staan bij de zoveelste vieze luier of krampjes.

Nadat ik mezelf van de bank heb gehesen zijn de twee uur met het doen van wat klusjes gevlogen. 

Zoals verwacht heeft mijn kleine meid een onrustige ochtend gehad op de kinderopvang. Nieuwe prikkels vindt ze maar niets. Als de leidster haar aankeek zetten ze het op een brullen. De andere kindjes vond ze wel interessant en gelukkig heeft ze wel even geslapen. De rest van de ochtend vond ze het echter helemaal niets. Ook drinken uit de fles ging ze natuurlijk niet doen bij zo’n vreemde. 

Thuis aangekomen drinkt de kleine dame de fles in één ruk leeg en valt met flink wat moeite eindelijk in slaap. De rest van de dag plakt ze alleen maar bovenop mama. Verstandig, stel je voor dat ze je weer alleen achter laat! We knuffelen erop los en toegeven, dat vind ik dan ook wel weer heel fijn. Win-win;)

Blogger Marisa Dooge 


«   »

Add comment

Comments

There are no comments yet.