Zwangerschap | Merel

Terwijl ik iets op papier probeer te krijgen en alle gevoelens en herinneringen terug komen over deze periode, raak ik overspoeld door een stortvloed aan emoties. Zwanger.. Een onbeschrijfelijk gevoel, een wonder. Het brengt enorm veel blijdschap, trots en geluk met zich mee, maar ook onzekerheid en angst. Eigenlijk valt dit niet in woorden uit te drukken.

Na een zwangerschapstest in Bali was het toch echt bevestigd, ik was zwanger. Zó intens blij en ook wel heel erg overdonderd, want wat moet je in godsnaam doen na een positieve test? “Wie bel je?! Fuck, wat mag ik wel en vooral niet eten? Ik zit in Bali, het Zika virus ook...Oké en vanaf nu dus echt geen alcohol en kaasjes meer.”

De weken vlogen voorbij. Zo nu en dan een beetje misselijk en voordat ik ‘s ochtends uit bed stapte had ik echt een stukje Snelle jelle nodig. Maar los daarvan was het gewoon onwijs genieten. Er ging een wereld voor mij open. Een wereld vol met keuzes waar ik echt nog nooit eerder over na had gedacht. Kinderopvang, werk, verloskundige, kraamzorg, kinderkamer. Enfin, uiteindelijk regel je dit allemaal gewoon prima.

Met 28 weken liep het bij ons helaas iets anders dan ik in mijn hoofd had. We hadden een ‘’pret-echo’’ bij de verloskundige. Deze echo bleek helaas iets minder prettig. De kleine groeide niet goed, had te korte boven beentjes en z’n buikje liep achter qua groei. Jongens, één ding...Mij werd verteld dat de zorgen beginnen vanaf het moment dat je zwanger bent. Het is écht waar. De wereld zakte onder mijn voeten vandaan. “Wat heb ik verkeerd gedaan? Hoe kan dit.” Google heeft werkelijk overuren gedraaid en dat was niet goed voor mijn zelfvertrouwen kan ik je vertellen. Alle rampscenario’s spookten door mijn hoofd, inmiddels had het ziekenhuis ons ook over de mogelijke scenario’s ingelicht.

Het zou hoogstwaarschijnlijk een dysmatuur (= te licht) kindje en ook een prematuur (= te vroeg geboren) kindje worden. De kans was aanzienlijk groot dat hij binnen een paar weken geboren moest worden. “De placenta doet het waarschijnlijk iets minder goed óf er is toch echt wat met de kleine aan de hand.”

De weken hierna kropen voorbij, máár elke week was er een. Wel zaten we zo’n 3x per week in het ziekenhuis voor een echo of meting. Er werd mij ook echt op het hart gedrukt dat ik vooral niet moest stressen, omdat dat de groei op een negatieve manier kon beïnvloeden. HOE DAN? Dat is natuurlijk super moeilijk. Eerlijk is eerlijk alle horror scenario’s schieten door je hoofd. Tijdens een zwangerschap verkeer je überhaupt al in hormonale disbalans,  laat stáán na dit soort nieuws. Van echo naar echo naar een second opinion in het AMC. Het was gewoon afwachten, rusten en toch proberen nog een beetje te genieten van het zwanger zijn. De weken gingen voorbij en de kleine bleef gelukkig wel steeds iets groeien. Een kleine side note is op zijn plaats, want ik ben zo’n 1.68 (naar boven afgerond!) en mijn man haalt ook zeker de 1.80 niet. Dus tja dan kun je natuurlijk ook geen boom van een baby verwachten.

Met 38 weken was ik er klaar mee. Die onzekerheid vreet aan je. Vanaf 28 weken leefden we van week naar week en de 38 weken waren aangetikt! We besloten voor een inleiding te gaan. Dus met 39+4 ging het allemaal plaatsvinden, 11 juni was dé dag. 11-06-2019 in de numerologie een 2 en sterrenbeeld tweeling, YES! Maar dit is een heel ander verhaal.

Ik kijk terug op een heftige, maar tegelijkertijd zo’n mooie bevalling. Het was medisch, dat wel, maar voor ons niet minder mooi. Mijn vliezen werden gebroken en het oxytocine infuus werd gestart. Het was intens, vooral na een aantal uur en een weeënstorm. Maar in the end ben je samen, wij konden dit. Die weeënstorm maakte wel dat het allemaal wat sneller ging,  op zich ook wel weer relaxed. Uit-ein-de-lijk kwam er om 19.22 uur een wolk van een baby ter wereld. Beer had zijn intrede gedaan, en believe it or not maar deze man had spekarmen! Zo klein als verwacht, zo groot was hij in mijn ogen! Een dikke bonk van 3200 gram puur geluk. Zo zie je maar weer.

De zorg die we gehad hebben was echt waanzinnig. De zorg van gynaecologen, verpleegkundigen en onwijs lieve verloskundigen (tip voor de Haarlemmers onder ons!). En vooral: onze families en liefste vrienden hebben ons er echt doorheen gesleept.

Een les die ik geleerd heb: het is waanzinnig fijn en goed dat wij hier in Nederland zulke goede zorg en controles hebben. Maar blijf wel relativeren, echo’s zijn niet altijd super stipt, het gaat om millimeter werk. ‘Meetfouten’ zijn heel normaal in de wereld van echo’s. Dit is iets wat moeilijk te bevatten is als je de hormonen door je lijf hebt gieren en google zo toegankelijk is. Dit al helemaal bij een eerste kindje. Maar trust me, geloof in jezelf, in jouw lichaam en heb vertrouwen!


«   »

Add comment

Comments

There are no comments yet.