Femke: ‘Met 29 weken zwangerschap belandde ik op de IC van een Frans ziekenhuis’

Nooit gedacht dat ik zou gaan bloggen. Maar ik hoop met mijn ervaringen anderen wellicht een hart onder de riem te kunnen steken.

Toen mijn man en ik in 2017 trouwden nam ik de maanden hiervoor in het geheim ski les. We waren al 9 jaar samen maar zijn passie voor wintersport deelde ik (nog) niet. Zijn droom om later met zijn gezin te kunnen gaan skiën waarmaken klonk als hét huwelijkscadeau! 

Snel na ons huwelijk raakte ik in verwachting van Jackie (nu 1,5) wat een geluk! De wilde plannen om die winter weg te gaan vielen in het water doordat ik al vroeg in de zwangerschap bekkenklachten kreeg. Dit in combinatie met mijn beroep als fysiotherapeut op een revalidatie afdeling zorgde ervoor dat ik met 23 weken in de ziektewet kwam. 

Destijds voelde dit echt als falen, ook al had ik er geen invloed op. Maar naarmate de weken vorderden kreeg ik meer rust bij de gedachte dat het nu eenmaal zo was en heb ik deze tijd gebruikt als cadeau aan mijzelf. Mijn zelfontwikkeling, zelfliefde en het vertrouwen in mijn lichaam waren nog nooit zo aanwezig geweest. Ik stond in mijn kracht en dat voelde goed.

Jackie besloot dat het heel fijn was in mijn buik ondanks dat het de meest warme zomer was in jaren. Toen ik voor de 41 weken check kwam in het ziekenhuis werd echter duidelijk werd dat ik HELLP had ontwikkeld. De klachten die ik had kwamen niet door de warmte, ik moest direct ingeleid worden. Die inleiding duurde drie dagen, de bevalling 22 uur. Maar daar was ze. Wat een wonder!

Na de bevalling had de HELLP helaas nog niet zijn hoogtepunt bereikt. Daarnaast had ik veel bloed verloren en was zo zwak dat ik niet uit bed mocht om Jackie te verzorgen. De borstvoeding die ik zo graag wilde geven heb ik na een paar dagen moeten opgeven. 

Wat van een kant een hele verdrietige periode was van loslaten hoe ik het graag had gezien. Werd tevens een periode van groei en zelfkennis. Voor mij gaf de gedachte rust dat alles wat je meemaakt je sterker maakt, je hier lessen uit leert. Waarvan je weer groeit als mens.

De medische molen waarin je terecht komt kan je soms laten voelen alsof je geen controle meer hebt. Zoeken naar een rustpunt is dan heel belangrijk. 

Tien dagen voor de eerste verjaardag van Jackie kregen we een verassing. Een positieve zwangerschapstest! Er ging van alles door mijn hoofd, ik voelde me net weer een beetje de oude, is dit niet wat vlug? De wens voor een tweede kindje was echter zo groot, wat een geschenk. 

Al snel kreeg ik weer last van mijn bekken, jammer maar dit keer ging ik naar mijn lichaam luisteren. Dromen kreeg ik over een fijne kraamtijd, zonder medicatie en opnames. Deze zwangerschap gaan we genieten. 

Er bleek een jongetje in mijn buik te zitten, hoe bijzonder. Een broertje voor Jackie. Ons gezin compleet. Henk werd zijn werknaam. Ik voelde mij op de bekkenklachten na goed, dit was genieten!

Drie jaar na mijn geheime ski les sessies was het dan zover. Met de schoonfamilie naar Les Gets. Dit was de vakantie waar we al jaren naar uitkeken. En ook al zou het voor mij niet meer dan wat wandelen worden, de bergen zijn mijn thuis. Ze voelen zo magisch. Ik kon niet wachten!

De eerste dag in Les Gets werd ik ziek, wat een pech. Maar het ging van kwaad tot erger. Hoofdpijn, misselijk, koorts.. waarschijnlijk de griep. Na een dag werd het alleen maar erger, toch contact opgenomen met de verloskundige aangezien ik scherp in de gaten werd gehouden vanwege mijn vorige zwangerschap. Advies; bloed laten prikken en controles doen. 

Zo zat ik die avond in een Frans ziekenhuis, de verloskundige deed alle controles. Die waren keurig. Echter had ik die dag ook allemaal punt bloedingen ontwikkeld op mijn benen, buik , armen en in mijn mond. Dit liet ik zien maar er werd mij verteld dat dit geen kwaad kon. Een arts kon ik die avond niet spreken en mijn bloed kon ik pas de dag erna laten prikken. 

Die ochtend direct naar een ander dorp waar een laboratorium zat. Uitslagen zouden we eind van de dag in kunnen zien via de mail. De uitkomsten moest je zelf interpreteren. Die middag kregen we de schrik van ons leven.

Mijn bloedplaatjes waren 15, dat was niet goed. Na overleg met de gynaecoloog in Nederland contact opgenomen met het ziekenhuis waar ik die avond ervoor was geweest. Ik moest direct komen. Tijdens de autorit begon ik te bloeden. In mijn mond, uit mijn neus. Het stopte niet.. 

Vanaf de aankomst in het ziekenhuis ging het allemaal zo snel. De bloedingen werden gestopt met speciale spalken in mijn neus. En ik moest zo snel mogelijk naar een ander ziekenhuis waar eventueel de baby geboren kon worden mocht het misgaan. Op dit moment voelde ik me zo zwak. De angst dat ik mijn dochter nooit meer zou zien, dat ik mijn geliefde achter zou laten. Alles schoot door mijn hoofd. Ik nam afscheid, voor de zekerheid.

Binnen een half uur lag ik in een ambulance die me nog verder weg zou brengen. Tijdens deze rit weet ik nog dat ik heel bewust was van mijn keuze; ik kan nu in paniek raken maar dat helpt mij niet. De hele rit heb ik gemediteerd, gevisualiseerd dat alles goed kwam, dit was mijn houvast.

Eenmaal aangekomen werd ik opgenomen op de intensive care, 29 weken zwanger. Infusen, hart bewaking, het bracht mij weer terug naar toen ik van Jackie was bevallen. Deze keer zou alles goed gaan, dus niet. 

Die nacht begonnen ze direct met een stootkuur prednison, ik kreeg te horen dat ik waarschijnlijk ITP had ontwikkeld. Een bloedstollings / auto immuunziekte. Zoiets kan tijdens de zwangerschap ontstaan of worden uitgelokt door een virale infectie. 

Die bloedplaatjes moesten zo snel mogelijk weer omhoog voor mijn veiligheid en die van de baby. Er was kans op bloedingen bij ons beide. Wat een zenuwslopende uren waren dat.

Gelukkig reageerde ik goed op de prednison en langzaam kropen de waarden omhoog. Na 2 dagen mocht ik van de IC naar de reguliere zwangeren afdeling. Maar ik kon alleen maar verlangen naar een Nederlands ziekenhuis, waar ze mijn taal spraken.

Op dag 4 kregen we goed nieuws, de plaatjes waren gestegen naar 97. We mochten vanuit Frankrijk naar een Nederlands ziekenhuis rijden. Om 11 uur ‘s avonds kwamen we aan in Breda. Eindelijk, thuis. In de buurt van Jackie die met haar opa en oma naar Nederland was gereden.

De dagen die volgende bestonden uit onderzoeken en langzaam afbouwen van de medicatie. Mijn lichaam reageerde goed. Na 1,5 week ziekenhuis mocht ik naar huis, naar mijn gezin. Wat hebben we een gelukt gehad!

ITP is zeldzaam, na de bevalling kunnen ze pas meer zeggen over het verdere beloop. De prednison doet zijn werk en wekelijks worden mijn waarden gecheckt. Henk lijkt niks door te hebben en doet het goed. We zijn gezegend dat dit zo is afgelopen. Het blijkt echter wel hoe belangrijk het is om waarschuwing signalen van je lichaam serieus te nemen. Twijfel je over bepaalde klachten neem dan altijd contact op met je verloskundige.

 

Mocht je vragen naar aanleiding van deze blog. Over mijn ervaringen met HELLP en ITP of misschien iets heel anders. Je bent van harte welkom om deze te stellen. Stuur me gerust een mail of contacteer via Instagram. 

 

E: femkequaedvlieg@gmail.com

IG: Instagram.com/femkebuningh

 


«   »

Add comment

Comments

There are no comments yet.