We’re here to make your life easier

Van een naar twee | Femke

 

Toen Wouter en ik elkaar leerden kennen tijdens onze studententijd wisten we een ding zeker, ooit wilden we heel graag kinderen! Ik het liefst wel 4. En dan wonen op een boerderij, je eigen groenten kweken, dieren een motor schuur voor de man. Mooie dromen.

Inmiddels wonen we aan de rand van een stad in een jaren 30 huis waar in 2018 Jackie ons een gezin maakte en in april van dit jaar Zeger ons compleet maakte.

Toen ik zwanger raakte van Zeger was dat best even omschakelen, was dit niet te snel? Twee onder de twee, daar hoorde je mensen altijd over.

De zwangerschap van Zeger was geen rooskleurige, mijn lijf is blijkbaar niet zo goed in zwanger zijn. Eerdere complicaties en mijn medicatie zorgde ervoor dat ik met 39 weken werd ingeleid.

De bevalling was voor mij echt een droombevalling ondanks de hele Corona tijd. Het ging zo goed! Ik kon het bijna niet geloven. De dag erna mochten we dan ook naar huis en ik kon niet wachten totdat Jackie haar broertje kon ontmoeten. 

Zeger lag in zijn nestje beneden en Jackie kwam binnen, baby baby! Opluchting want ze leek het leuk te vinden. Tot dat Zeger moest huilen, Jackie schrok hier enorm van (blijkbaar toch anders thuis dan op de opvang) en huilde twee keer zo hard mee. 

Daar zat ik dan met mijn hormonen en twee huilende kinderen, je begrijpt dat ik mijn tranen ook niet kon bedwingen. De eerste weken als Zeger huilde dan huilde Jackie twee keer zo hard mee. En wilde zij mijn aandacht, maar Zeger ook. En als Zeger niet stopte met huilen stopte zij ook niet.. hoe doe je dat dan? Ik had hier eigenlijk nooit bij stilgestaan van te voren wat misschien een tikkeltje naïef was en vond het heel pittig soms!

Er werd meer peppa pig gekeken dan ooit te voren (geen tv tot haar tweede verjaardag dacht ik ooit, who was I kidding?). Optimaal geprofiteerd van de situatie waardoor er een stroom aan koekjes, nanas (bananen) en aardbeien voorbij kwam. En Jackies bedtijd was heel flexibel. 

Het was ook enorm wennen dat de avonden niet meer van ‘ons’ waren. Dat rust moment voor me time was ineens weg. Dat was ik voor het gemak ook even vergeten. Sowieso, wat vergeet je veel en snel! 

De weken erop werd het gehuil gelukkig telkens iets minder. Het werkte om haar positieve aandacht te geven, te troosten bij verdriet en momenten speciaal voor haar te creëren. 

Je merkt dat je zelf ook groeit in het ouderschap van twee kinderen. In die weken groeide mijn zelfvertrouwen dat ik dit kon. Het werd langzaam normaal, zonder ritme nog en alles op gevoel en dat was prima. En na 6 weken merkten we dat er een soort rust over ons gezin viel. Dit was hoe het moest zijn, rust in de chaos. Want lets be honest; die chaos hebben we hier de komende jaren nog wel! 

Koude koffie, vergeten ontbijtjes en een half wijntje elke avond. Peppa pig, knuffels, koekjes en tranen. Koken met een draagzak. Liefde, huilen, machteloosheid en ultiem geluk. Mijn samenvatting van de eerste weken. Die prachtig waren, precies zoals ze moesten zijn. 

De droom van de vier kinderen heb ik niet meer, het is ook geen gemis. Het geeft rust dat dit goed voelt zo. Deze twee maken mij zo intens gelukkig, wat een rijkdom. We mogen ons gelukkig prijzen. Jackie en Zeger 
🤍

En de droom van de boerderij, die is er nog en gaan we zeker waarmaken in de toekomst!

 


«   »

Add comment

Comments

Judith
6 months ago

Mooi geschreven Femke! Liefs Truus ;)

Lieke
5 months ago

Mooi en eerlijk geschreven! Je bent een topmama, die balans komt er vanzelf weer Fem! 😘